Drie keer knipperen en de eerste week na de vakantie is alweer voorbij. Het knipperen wordt echter wel veroorzaakt door het uitzicht op meer waar ik het over had in de vakantie. Het lijkt allemaal met de dag meer te worden. Vragen van de directie, een zorgoverleg dat eigenlijk alleen maar zorgelijk te noemen is omdat de twee belangrijkste spelers in het veld niet komen opdagen, nadenken over de toekomst van de school, onderbezetting hier en daar deze week, lesbezoeken, plaatsen, ouders die ongerust bellen, ouders die niet ongerust zijn maar toch gebeld moeten worden, brieven die moeten worden gestuurd, gesprekken die moeten worden gevoerd, vergaderingen die moeten worden voorbereid. En dat is maar het topje van de ijsberg. De berg met werk die dusdanig hoog is dat het uitzicht op zee – dat Stuiterbal prefereert – er niet is momenteel. Het wordt geblokkeerd door de berg met werkzaamheden.
En tussendoor kilometers lopen door het gebouw. Het gebouw dat weliswaar helemaal verbouwd is maar waar het in het ene lokaal gloedheet is en twee deuren verder ijskoud.
Vandaag dacht ik om 16.00 uur nog de dossiers van onze aanstormende talenten van de basisscholen door te kunnen nemen. Ik ben na drie dossiers gestopt. Het kost te veel tijd en energie om alles door te nemen, te ordenen, op waade in te schatten en scores op een rijtje te zetten. Ondertussen dire mails van leerkrachten die aangeven het advies naar aanleiding van een gemaakt cito toets te moeten verhogen. Andersom maak je nooit mee. Leerlingen die al te hoog waren geadviseerd en dit bevestigd krijgen door een toets krijgen niet opeens een lager advies. Die boodschap mag ik dan samen met mijn topcollega overbrengen naar basisschool en ouders.
Maandag begon ik vol energie aan de megaklus. Er staan ook best grappige dingen in de rapporten van de kids. Leerling A. kan absoluut niet tegen het geluid van schurend papier. Hier moet zo veel mogelijk rekening mee gehouden worden. Leerling B. is wellicht dyslectisch, gezien zijn socres voor begrijpend lezen. Zou verder onderzocht kunnen worden. Kunnen is hier het verkeerde modale werkwoord. De omschrijving ‘had moeten worden’ treft beter wat er had moeten gebeuren. Leerling heeft begeleiding nodig. Ouders zijn geschieden en liggen overhoop. Structuur kan het beste in afspraak met beide ouders geboden worden. Dus? School als mediator? Leerling is lief en sociaal. Leerling is gehoorzaam. Staat letterlijk onder elkaar. Geen pagina verder. Deelname aan pestproject wordt aangeraden. Leelring kan namelijk weleens enorm kwetsend zijn. En wat dacht je van de leerling die pas anderhalf jaar uit Togo naar Nederland kwam. Speekt inmiddels redelijk Nederlands en scoort op de toetsen ook wel redelijk. Als voertal thuis wordt echter aangegeven: Togo’s… ik ben bepaald geen ster in Afrikaanse topografie en kennis van kontinent en volkeren. Maar dat in togo gewoon Frans wordt gesproken is ook mij bekend. Wat Togo’s dan wel is? Ook hier biedt internet hulp: “Togo's Sandwiches, a West Coast Original, since 1971 serving big, made to order sandwiches stuffed with the freshest ingredients.”
Toch wel een rare taal als je het zo leest. En zo zal ik nog veel meer andere zaken tegen komen. Veel vergeet je ook snel omdat het te vaak voorkomt en niet meer bijzonder is.
Nu nog drie keer knipperen en dan is het weekend. Zat te doen tot die tijd…
woensdag 7 maart 2012
vrijdag 2 maart 2012
Uitzicht op meer...
Wonderbaarlijk. Een week is zo voorbij. Drie keer met je ogen knipperen en het is weer zondag. In de auto stappen en op naar de volgende periode met van alles. Veel geslapen. Veel geleerd. Veel gedaan. Of de accu weer opgeladen is moeten de weken die komen aantonen. Er is veel, zoveel is zeker. De kunst zal zijn om je hoofd koel te houden, overzicht proberen te behouden en vooral niet alles tegelijk te willen. Ik ben erg benieuwd naar het gesprek met de ijskoningin dat gepland staat. ´We gaan dan strakke afspraken maken´, was de aankondiging. Dat kan van alles betekenen. Waarover is nog de vraag. Wel weet ik zeker dat de inspectie langs zal komen. De lijken die uit de kast vallen momenteel moeten voor dat bezoek wel naar de pathologie om te kijken naar de oorzaak van het overlijden. Alle concepten en beleidsvoornemens uit de tijd van BAS lijken heel erg op een tentoonstelling van Gunter van Hagen. Met een mix van ongenoegen en nieuwsgierigheid kijk je ernaar. De eestvolgende bespreking met de ijskoningin en het fossiel heeft een grondige bespreking van het beruchte resultaten in de lift naar de kelder tot onderwerp. Wat is gedaan en wat moet worden opgepakt? Wat dacht je van: wat is ervan bekend bij de docenten en in hoeverre leeft dat plan überhaupt in de school? Of: wat kun je er eigenlijk mee? Sleutelen aan cijfers, beter determineren (dat was toch lagere cijfers geven?????), rust, orde, discipline (ophokuren, stilte in de lokalen, rijen uitgestuurde leerlingen????). De kern van het probleem is toch wel bij menigeen het gebrek aan pedagosich en didactisch vermogen. Maar dat buig je niet zomaar om. Dat is gegroeid en behoeft regelmatige gesprekken en visitaties.
De rest van het schooljaar is nog tamelijk lang. En toch zo voorbij leert de ervaring. Nieuwe brugklassers die gewogen moeten worden en vervolgens ingedeeld naar vermogen. Gesprekken met leerkrachten die veelal denken dat lief, sociaal en ijverig gelijk is aan minimaal vwo niveau. Ouders die uitgenodigd moeten worden voor gesprekken die ze liever niet willen voeren. Gesprekken over gedrag, het perspectief van meestal zoon niet zo lief. Een periode waarin menig collega naar verwachting ordeproblemen oplost door vervelende leerlingen de deur te wijzen met de mededeling dat een middenvelder het maar moet oplossen. Een school waarin het woord ´afrekencultuur´ te vaak valt. Afrekenen en pedagogisch handelen staan elkaar in de weg. Duidelijkheid en structuur, grenzen durven stellen en open contact passen beter bij een school, lijkt me.
Er is veel, zoveel is zeker. De vraag zal zijn wat er prioriteit heeft. Wat mag wachten tot volgend jaar? Wat gaat BAS nog doen? Mogen we haar eindelijk negeren? Wat neemt de ijskoningin over en waarvoor moet je bij het fossiel zijn? Wat mag of moet ik zelf? Een kader moet worden geschapen. Met duidelijke afspraken. Bij voornemens hoort net zo goed de vraag wat je niet doet.
Ben benieuwd. Nog drie keer knipperen en het feest begint weer...
De rest van het schooljaar is nog tamelijk lang. En toch zo voorbij leert de ervaring. Nieuwe brugklassers die gewogen moeten worden en vervolgens ingedeeld naar vermogen. Gesprekken met leerkrachten die veelal denken dat lief, sociaal en ijverig gelijk is aan minimaal vwo niveau. Ouders die uitgenodigd moeten worden voor gesprekken die ze liever niet willen voeren. Gesprekken over gedrag, het perspectief van meestal zoon niet zo lief. Een periode waarin menig collega naar verwachting ordeproblemen oplost door vervelende leerlingen de deur te wijzen met de mededeling dat een middenvelder het maar moet oplossen. Een school waarin het woord ´afrekencultuur´ te vaak valt. Afrekenen en pedagogisch handelen staan elkaar in de weg. Duidelijkheid en structuur, grenzen durven stellen en open contact passen beter bij een school, lijkt me.
Er is veel, zoveel is zeker. De vraag zal zijn wat er prioriteit heeft. Wat mag wachten tot volgend jaar? Wat gaat BAS nog doen? Mogen we haar eindelijk negeren? Wat neemt de ijskoningin over en waarvoor moet je bij het fossiel zijn? Wat mag of moet ik zelf? Een kader moet worden geschapen. Met duidelijke afspraken. Bij voornemens hoort net zo goed de vraag wat je niet doet.
Ben benieuwd. Nog drie keer knipperen en het feest begint weer...
donderdag 1 maart 2012
kiezen
Leuk om wel eens een ouderavond mee te maken waar je zelf alleen maar een luisterende rol in hebt. Gisteren ouderavond voor dochters lief. Niet te geloven. Volgend jar zitten ze al in de bovenbouw, als alles blijft lopen zoals nu hebben ze over drie jaar hun diploma op zak. Nu dus voorlichting over de inrichting van de bovenbouw. Er is veel veranderd sinds ik zelf keuzes moest maken. Vakken die verplicht worden gesteld, vakken die nu wel gekozen kunnen worden. Dochters lief hadden de al geruime tijd allerlei voorlichting gekregen, nu kregen de ouders alles verteld. Was ik blij dat ik alle informatie ´s middags al een keer op internet had bekeken. Anders was het een overkill aan informatie geweest, gepresenteerd met een powerpoint met veel te kleine letters. Grappig dat sommige ouders tussendoor opstonden en met hun mobieltje een foto namen van de dia om het vervolgens op hun eigen mobiel te vergroten. Tja, nadat alles was verteld thuis nog eens met dochters lief en vrouw lief mogelijkheden en beperkingen doorgesproken. Want, gisteren was de informatieavond, volgende week moeten alle keuzes bekend worden gemaakt. Wel of niet tweetalig vwo blijven doen? Wel of geen dubbele diploma nastreven? Een of twee zaakvakken kiezen? Welke vreemde taal of talen? Dochterlief had haar eerste keuzeformulier ingevuld en kwam uit op 43 lesuren. Naast Frans, Latijn en Engels wilde ze ook nog beginnen met Italiaans en pedagogiek Naast alle verplichte vakken en verplichte keuzevakken. Eigenlijk kwam ze tot de conclusie dat ze geen Engels kon kiezen als ze Italiaans wilde doen.Maar dat is wel handig om te blijven volgen vond dochter lief. Of geen tweede zaakvak. Maar dat zou betekenen dat haar eerste keuze gelijk ook eindexamenvak zou worden. Of... - zo ging dat een poos heen en weer. Wel of geen Latijn, wel of geen Italiaans, wel of geen geschiedenis, biologie of scheikunde, kunst of muziek und-so-weiter. Dochters lief met een uitgesproken mening en vrouwlief natuurlijk ook. Kies maar - het is zo makkelijk gezegd.
dinsdag 28 februari 2012
Kom nou: vakantie
En ik dacht dat het vakantie was. Officieel is dat ook zo natuurlijk, alleen er is zat te doen. De meiden hebben gewoon school, geen vakantie hier. En er staan enkele toetsen op de agenda deze week. Latijn, Engels, geschiedenis. Laat dat nou precies de drie vakken zijn waar ze hulp van papa onnozel graag voor inroepen...
En zo zijn we dus bezig met adverbs of degree, adverbs of comment en allerlei werkwoordsvormen waarvan zelfs ik als talenmens me afvraag waarom je die moet kennen. Ik weet dat twee docenten Engels mijn blog volgen. Wellicht dat zij me kunnen uitleggen wat de zin van present passive progressive is. The text is being written by Don Quixote. Ik heb op televisie of op de radio zelden iemand deze constructie horen zeggen...
Vrouwlief heeft een bass die BAS in het kwadraat lijkt te zijn. Nu komt na Pasen te inspectie langs. Nieuwe ervaring want in mijn thuisland is men hier pas drie jaar geleden aan begonnen om scholen eens door een inspectie onder de loep te leggen. Nu zijn er de afgelopen maanden tig concepten geschreven. in allerlei werkgroepen is veel werk verricht. Wat er ontbreekt is iemand die de eindredactie deed. Iemand die van alle losse concepten een geheel maakt. Iedereen leest een deel van een concept en redegeert dit stukje. Hoe je op deze manier tot een eindredactie komt is mij een raadsel. Zo was er ook een concept voor het ontwikkelen van leescompetenties.Vrouwlief haar baas dom heeft hier en daar hier en daar gejat, schaamteloos gekopieerd van andere scholen en getracht deze hele brei tot één geheel samen te voegen. De tekst van haar ademt vooral een ding: onduidelijkheid. Schrijven is een competentie. Niet iedereen beheerst dit. Dat is ook niet zo erg. Waarom echter sommige mensen denken vooral bezig te moeten met zaken waar ze geen kaas van hebben gegeten is een vraag die ik waarschijnlijk nooit beantwoord zal krijgen. Verkeerde ambitie leidt veelal tot meer werk voor je omgeving. Dat geldt ook voor onkunde.
Na drie uur ACI (Latijn), Engelse grammatica en een Frans tekst over het Verdrag van Versailles - wie had ooit het grandioze idee dat dochters lief tweetsalig vwo moesten doen? - kwam vrouwlief dus aanzetten met een concept van maar liefst 27 (!!) pagina´s dat nog gecontroleerd moest worden. Mijn eerste vraag was of het hele stuk al door de MR was goedgekeurd. Ja, dat was door het hele docententeam gebeurd. ´Maar dan kun je er toch niet zomaar weer iets in wijzigen?´, was mijn vraag. Tja, dilemma voor vrouwlief. Dezelfde vraag had ze ook gesteld. Het veelzeggende antwoord was dat er ook geen inhoudelijke veranderingen in moesten worden aangebracht maar vooral taalkundige. Denkend vermogen aan top van een organisatie. Het lijkt net zo´n zeldzaam fenomeen als zonneschijn bij nacht. Die is er wel, alleen altijd aan de andere kant van de planeet...
Dus nog eens drie uur teksten herschreven. Word is prachtig. Alle opmerkingen kunnen makkelijk in de zijkant ingevoegd worden. Aan diegene die uiteindelijk verantwoordelijk is de taak om opmerkingen over te nemen of te negeren. Enige kennis van Word is hiervoor wel noodzakelijk. Ben benieuwd naar de reactie als vrouwlief vanmiddag thuis komt.
Nu dan maar vakantie. Drie uur het grote Nirwana. Dochters lief en vriuwlief naar school. Don Quixote op de bank. Ik denk dat het vakantie is...
En zo zijn we dus bezig met adverbs of degree, adverbs of comment en allerlei werkwoordsvormen waarvan zelfs ik als talenmens me afvraag waarom je die moet kennen. Ik weet dat twee docenten Engels mijn blog volgen. Wellicht dat zij me kunnen uitleggen wat de zin van present passive progressive is. The text is being written by Don Quixote. Ik heb op televisie of op de radio zelden iemand deze constructie horen zeggen...
Vrouwlief heeft een bass die BAS in het kwadraat lijkt te zijn. Nu komt na Pasen te inspectie langs. Nieuwe ervaring want in mijn thuisland is men hier pas drie jaar geleden aan begonnen om scholen eens door een inspectie onder de loep te leggen. Nu zijn er de afgelopen maanden tig concepten geschreven. in allerlei werkgroepen is veel werk verricht. Wat er ontbreekt is iemand die de eindredactie deed. Iemand die van alle losse concepten een geheel maakt. Iedereen leest een deel van een concept en redegeert dit stukje. Hoe je op deze manier tot een eindredactie komt is mij een raadsel. Zo was er ook een concept voor het ontwikkelen van leescompetenties.Vrouwlief haar baas dom heeft hier en daar hier en daar gejat, schaamteloos gekopieerd van andere scholen en getracht deze hele brei tot één geheel samen te voegen. De tekst van haar ademt vooral een ding: onduidelijkheid. Schrijven is een competentie. Niet iedereen beheerst dit. Dat is ook niet zo erg. Waarom echter sommige mensen denken vooral bezig te moeten met zaken waar ze geen kaas van hebben gegeten is een vraag die ik waarschijnlijk nooit beantwoord zal krijgen. Verkeerde ambitie leidt veelal tot meer werk voor je omgeving. Dat geldt ook voor onkunde.
Na drie uur ACI (Latijn), Engelse grammatica en een Frans tekst over het Verdrag van Versailles - wie had ooit het grandioze idee dat dochters lief tweetsalig vwo moesten doen? - kwam vrouwlief dus aanzetten met een concept van maar liefst 27 (!!) pagina´s dat nog gecontroleerd moest worden. Mijn eerste vraag was of het hele stuk al door de MR was goedgekeurd. Ja, dat was door het hele docententeam gebeurd. ´Maar dan kun je er toch niet zomaar weer iets in wijzigen?´, was mijn vraag. Tja, dilemma voor vrouwlief. Dezelfde vraag had ze ook gesteld. Het veelzeggende antwoord was dat er ook geen inhoudelijke veranderingen in moesten worden aangebracht maar vooral taalkundige. Denkend vermogen aan top van een organisatie. Het lijkt net zo´n zeldzaam fenomeen als zonneschijn bij nacht. Die is er wel, alleen altijd aan de andere kant van de planeet...
Dus nog eens drie uur teksten herschreven. Word is prachtig. Alle opmerkingen kunnen makkelijk in de zijkant ingevoegd worden. Aan diegene die uiteindelijk verantwoordelijk is de taak om opmerkingen over te nemen of te negeren. Enige kennis van Word is hiervoor wel noodzakelijk. Ben benieuwd naar de reactie als vrouwlief vanmiddag thuis komt.
Nu dan maar vakantie. Drie uur het grote Nirwana. Dochters lief en vriuwlief naar school. Don Quixote op de bank. Ik denk dat het vakantie is...
maandag 27 februari 2012
Tak-Tak-Tak
Dat is wat je gerust een flitsende start van een kalenderjaar mag noemen. De weken zijn voorbij gevlogen. Een stortvloed aan nieuwe ontwikkelingen. De organisatie van een open dag die onder invloed van ijs en sneeuw minder bezoekers oplevert dan broodnodig. Een baas die helemaal niets meer doet aan de organisatie en een dag later vermeldt er aan het einde van het jaar mee te stoppen. Opluchting, weg vrij voor ontwikkeling. Geen twee weken later de volgende die gaat. Moet gaan, moet ik zeggen. Geheel onvrijwillig, van de ene op de andere dag alle leerlingenzaken van hem afgepakt. Verschuivingen in verantwoordelijkheid, vooralsnog niet helder wie precies wat gaat doen. Ook aan de top is er onzekerheid over de koers. Een uitnodiging voor een anderhalf uur durend gesprek met de ijskoningin is binnen. Het leven van een middenvelder staat dan als enige punt op de agenda. Spannend. Komt de ijskoningin informatie ophalen over 3,5 jaar afzien? De lijken vallen uit de kast nu. Er is veel weg gestopt de afgelopen 3 jaar. Ik heb geen medelijden met de ijskoningin. Er werden voldoende signalen afgegeven. Ze wilde de kast niet bekijken waar we herhaaldelijk op wezen.Wilde het niet hebben over de kast. Wilde het niet hebben over de beheerder van de kast. Wilde dat we een beeld van een geordende kast achter lieten bij haar.
Nu gaat het opeens tak-tak-tak. Voorheen was het tak........................................tak......................- ehm: waar waren we mee bezig? Een vergeetachtige, niet slagvaardige en onkundige baas die alles ging wegstopppen. Onbegrip en venijn was het gevolg. Bij het overleg vorige week werd er een gewetensvraag gesteld door de ijskoningin. Is het zinvol als BAS wordt uitgenodigd bij de overlegmomenten? Ja, het is zinvol. Als je nog eens duidelijk wil zien hoe vruchteloos overleg met haar is. Als je wil zien hoe drie mensen permanent in hun allergie schieten. Nee, als je verder wil en knopen wil hakken.
Veel is nog onduidelijk. Duidelijke signalen dat het werk ook voor de ijskoningin niet te bolwerken is. Een casus die dit illustreert en tegelijkertijd een typisch voorbeeld uit het leven van een middenvelder. Een topdocent is enkele weken ziek geweest. Nu mag diegene weer beginnen na de vakantie. Een gesprek bij de bedrijfsarts leverde op dat hij/zij weer vijftig procent voor de klas mag staan. Het verslag dient besproken te worden. Dat is gebeurd. Het gesprek levert op dat de persoon in kwestie enorm twijfelt over de percentage. Als diegene het niet kan bolwerken heeft de school een probleem omdat een vervanger in dienst is genomen die nu minder lessen mag blijven geven. De baan is immers van de zieke collega. Ik leg de casus voor aan de ijskoningin. ´Laat je niet voor het karretje spannen. Als je zo meelevend bent met je medewerker zit je tussen de fronten. Als de betrokkene niet tevreden is over het consult of de afgesproken percentage herstel moet die zelf contact opnemen met de bedrijfsarts. Bij de klassen die digene terugneemt moet je rekening houden met de hoogbegaafde kinderen. Die hebben voorrang. Spreek over de details met het fossiel.´ Zo gehoord, zo gedaan. Het fossiel iet geen twijfel dat eerst de hoogbegaafden bediend moeten worden met lessen.
Teruggekoppeld naar de collega. Die was niet happy en vond de beslissing onhandig. De redenen waren bekend maar vooral stekkhoudend. Alleen: de directie had anders besloten. Kortgesloten met de twee andere collega´s die een klas over zouden nemen en alles gecommuniceerd naar de roostermaker die onder tijdsdruk een nieuw rooster moest maken.
Dezelfde dag meldde het fossiel dat de middenvelders maar vanuit hun eigen afdeling brieven moesten sturen met alle personele wijzigingen naar de ouders. Ook dat gedaan. Tak-tak-tak. Mevoiuw de baas doet immers niets meer behalve mensen van hun werk af houden met babbelmomenten en onduidelijke vragen of opdrachten.
Vrijdagmiddag opeens een rare wending. De collega die weer voor de helft mag werken had een gesprek met de ijskoningin. Gevolg: alles terug bij af. Het oorspronkelijke plan dat ik met de collega had besproken werd besloten. Alleen: de andere twee collega´s die dit betreft waren al met vakantie. Eentje heeft een nieuwe baan aangenomen en is niet meer op alle dagen beschikbaar, de andere - overigens niet eens bevoegd in het vak dat die moet geven - moet opeens een vwo 3 klas voor zijn rekening nemen. Ouders zijn ingelicht over een docentwisseling die nu weer terugedraaid is. Of de roostermaker op de hoogte is blijft een raadsel voor mij.
ik werd namelijk door de collega in kwestie per mail op de hoogte gebracht in een cc´tje. Geen verwijt aan de collega zelf. Die was vanaf het allereerste moment duidelijk over wensen en beperkingen. Waarom echter de ijskoningin en het fossiel opeens afwijken van hun koers en nu opeens meelevend zijn voor hun medewerkers? Zitten zij nu opeens niet tussen de fronten?
Rare gang van zaken met als gevolg: twee collega´s voor het blok gezet die opeens andere klassen krijgen, een communicatieblunder naar ouders toe, een gatenkaas in het rooster wellicht. En: een middenvelder die zich afvraagt wat hier aan de gang is.
Het is tijd voor duidelijkheid. Niemand verwacht dat die er is binnen een dag. Nu is er een week vakantie. Tjd genoeg om zaken op een rijtje te zetten en een plan te maken hoe nu verder. Duidelijkheid moet hierbij zowel uitgangspunt als doel zijn. Wellicht kan het dan ook een flitsend jaar worden.
Nu gaat het opeens tak-tak-tak. Voorheen was het tak........................................tak......................- ehm: waar waren we mee bezig? Een vergeetachtige, niet slagvaardige en onkundige baas die alles ging wegstopppen. Onbegrip en venijn was het gevolg. Bij het overleg vorige week werd er een gewetensvraag gesteld door de ijskoningin. Is het zinvol als BAS wordt uitgenodigd bij de overlegmomenten? Ja, het is zinvol. Als je nog eens duidelijk wil zien hoe vruchteloos overleg met haar is. Als je wil zien hoe drie mensen permanent in hun allergie schieten. Nee, als je verder wil en knopen wil hakken.
Veel is nog onduidelijk. Duidelijke signalen dat het werk ook voor de ijskoningin niet te bolwerken is. Een casus die dit illustreert en tegelijkertijd een typisch voorbeeld uit het leven van een middenvelder. Een topdocent is enkele weken ziek geweest. Nu mag diegene weer beginnen na de vakantie. Een gesprek bij de bedrijfsarts leverde op dat hij/zij weer vijftig procent voor de klas mag staan. Het verslag dient besproken te worden. Dat is gebeurd. Het gesprek levert op dat de persoon in kwestie enorm twijfelt over de percentage. Als diegene het niet kan bolwerken heeft de school een probleem omdat een vervanger in dienst is genomen die nu minder lessen mag blijven geven. De baan is immers van de zieke collega. Ik leg de casus voor aan de ijskoningin. ´Laat je niet voor het karretje spannen. Als je zo meelevend bent met je medewerker zit je tussen de fronten. Als de betrokkene niet tevreden is over het consult of de afgesproken percentage herstel moet die zelf contact opnemen met de bedrijfsarts. Bij de klassen die digene terugneemt moet je rekening houden met de hoogbegaafde kinderen. Die hebben voorrang. Spreek over de details met het fossiel.´ Zo gehoord, zo gedaan. Het fossiel iet geen twijfel dat eerst de hoogbegaafden bediend moeten worden met lessen.
Teruggekoppeld naar de collega. Die was niet happy en vond de beslissing onhandig. De redenen waren bekend maar vooral stekkhoudend. Alleen: de directie had anders besloten. Kortgesloten met de twee andere collega´s die een klas over zouden nemen en alles gecommuniceerd naar de roostermaker die onder tijdsdruk een nieuw rooster moest maken.
Dezelfde dag meldde het fossiel dat de middenvelders maar vanuit hun eigen afdeling brieven moesten sturen met alle personele wijzigingen naar de ouders. Ook dat gedaan. Tak-tak-tak. Mevoiuw de baas doet immers niets meer behalve mensen van hun werk af houden met babbelmomenten en onduidelijke vragen of opdrachten.
Vrijdagmiddag opeens een rare wending. De collega die weer voor de helft mag werken had een gesprek met de ijskoningin. Gevolg: alles terug bij af. Het oorspronkelijke plan dat ik met de collega had besproken werd besloten. Alleen: de andere twee collega´s die dit betreft waren al met vakantie. Eentje heeft een nieuwe baan aangenomen en is niet meer op alle dagen beschikbaar, de andere - overigens niet eens bevoegd in het vak dat die moet geven - moet opeens een vwo 3 klas voor zijn rekening nemen. Ouders zijn ingelicht over een docentwisseling die nu weer terugedraaid is. Of de roostermaker op de hoogte is blijft een raadsel voor mij.
ik werd namelijk door de collega in kwestie per mail op de hoogte gebracht in een cc´tje. Geen verwijt aan de collega zelf. Die was vanaf het allereerste moment duidelijk over wensen en beperkingen. Waarom echter de ijskoningin en het fossiel opeens afwijken van hun koers en nu opeens meelevend zijn voor hun medewerkers? Zitten zij nu opeens niet tussen de fronten?
Rare gang van zaken met als gevolg: twee collega´s voor het blok gezet die opeens andere klassen krijgen, een communicatieblunder naar ouders toe, een gatenkaas in het rooster wellicht. En: een middenvelder die zich afvraagt wat hier aan de gang is.
Het is tijd voor duidelijkheid. Niemand verwacht dat die er is binnen een dag. Nu is er een week vakantie. Tjd genoeg om zaken op een rijtje te zetten en een plan te maken hoe nu verder. Duidelijkheid moet hierbij zowel uitgangspunt als doel zijn. Wellicht kan het dan ook een flitsend jaar worden.
dinsdag 7 februari 2012
Twitter is niet van mij
Een bijzondere dag. Geen analyse van mijn kant. Geen samenvatting van drieënhalf jaar. Geen zucht van verlichting. Geen mening die uitgebreid geventileerd wordt. Ik twitter niet. Maar als ik het zou doen, had ik wellicht meerdere klaar gehad voor en over vandaag. Op die manier wel een hele pagina blog.
Mijn top tien…
Kort en bondig: game over. Wie heeft ervoor gezorgd dat de flipperkast op tilt slaat en het spel beëindigd wordt? De speler zelf? Of toch iemand anders?
--------------------
Dapper. Zonder duidelijk perspectief ergens mee kappen. Het besluit dwingt respect af. Zelfs mij. Dat noemen we: de eer aan jezelf houden. Of is dat alleen buitenkant?
--------------------
In alle opzichten een bijzondere dag. Einde en begin. Einde van waar zo velen onder leden. Begin van iets nieuws: nog onduidelijk, spannend, hopelijk inspirerend.
--------------------
De weg is weer open. Geen blokkades meer van venijn, onkunde of wankelmoed. Waar leidt de weg naartoe? In ieder geval naar openheid. Logisch als de weg weer open is?
--------------------
En nu? Gaat de directie zich er echt mee bemoeien? Of stijgt de werkdruk nog meer? Een ding is zeker: de grenzen in Europa zijn open maar ze zijn er nog wel. Ook op school.
--------------------
Vrouwlief stuurde een sms: super, ga zelf solliciteren. Ja, hoor. Dichter bij het vuur? Dichterbij een ijskoningin? Je krijgt het er koud én heet van.
--------------------
Één ding is duidelijk. Het zijn roerige tijden. Resultaten onder druk, aanmeldingen die beter moeten. Stuurloos? Nee, maar wel nog steeds zonder duidelijke koers.
--------------------
Samen. Mooi woord. We zijn met zijn allen. Als iedereen alles doet, doe je niets. Wellicht: iedereen een tandje bij. Ieder op zijn vlak. Wel samen maar niet langs elkaar heen.
--------------------
Kwaliteit. Energie. Kracht. Het is er allemaal. De school als Doorn Roosje. Nu nog wakker kussen. Kom maar. Ik ben dol op zoenen.
--------------------
Morgen weer een dag. Het zal mijn tijd wel duren. Het is maar werk. Ze zoeken het maar uit. Heb ik niets mee te maken. Hopelijk volgende keer beter. Ja, ze zijn er ook, hoor.
Mijn top tien…
Kort en bondig: game over. Wie heeft ervoor gezorgd dat de flipperkast op tilt slaat en het spel beëindigd wordt? De speler zelf? Of toch iemand anders?
--------------------
Dapper. Zonder duidelijk perspectief ergens mee kappen. Het besluit dwingt respect af. Zelfs mij. Dat noemen we: de eer aan jezelf houden. Of is dat alleen buitenkant?
--------------------
In alle opzichten een bijzondere dag. Einde en begin. Einde van waar zo velen onder leden. Begin van iets nieuws: nog onduidelijk, spannend, hopelijk inspirerend.
--------------------
De weg is weer open. Geen blokkades meer van venijn, onkunde of wankelmoed. Waar leidt de weg naartoe? In ieder geval naar openheid. Logisch als de weg weer open is?
--------------------
En nu? Gaat de directie zich er echt mee bemoeien? Of stijgt de werkdruk nog meer? Een ding is zeker: de grenzen in Europa zijn open maar ze zijn er nog wel. Ook op school.
--------------------
Vrouwlief stuurde een sms: super, ga zelf solliciteren. Ja, hoor. Dichter bij het vuur? Dichterbij een ijskoningin? Je krijgt het er koud én heet van.
--------------------
Één ding is duidelijk. Het zijn roerige tijden. Resultaten onder druk, aanmeldingen die beter moeten. Stuurloos? Nee, maar wel nog steeds zonder duidelijke koers.
--------------------
Samen. Mooi woord. We zijn met zijn allen. Als iedereen alles doet, doe je niets. Wellicht: iedereen een tandje bij. Ieder op zijn vlak. Wel samen maar niet langs elkaar heen.
--------------------
Kwaliteit. Energie. Kracht. Het is er allemaal. De school als Doorn Roosje. Nu nog wakker kussen. Kom maar. Ik ben dol op zoenen.
--------------------
Morgen weer een dag. Het zal mijn tijd wel duren. Het is maar werk. Ze zoeken het maar uit. Heb ik niets mee te maken. Hopelijk volgende keer beter. Ja, ze zijn er ook, hoor.
dinsdag 17 januari 2012
multinationale brouwerij
Is het erg om toe te geven dat iets grondig is mislukt? God, wat zat ik er vandaag weer grondig naast! Dat hoor je niet zo vaak in onderwijsland. Als je altijd anderen vertelt wat goed en wat fout is, lijkt het er ingebakken te zitten. Ik maak geen fouten. De leerling heeft dit, de collega heeft dat. Maar ik? Ik wijt het hooguit aan de omstandigheden die tegen vielen, de tijdsdruk die geen betere oplossing toeliet, de stroperige communicatie waardoor ik iets te laat te weten ben gekomen. Maar echte fouten maakt niemand in onderwijsland. Laat ik maar de eerste zijn die breekt met deze traditie. Ik heb grote fouten gemaakt. Mijn opvoeding thuis is he-le-maal mislukt. In de vakantie werd het helemaal duidelijk. Het duurde twee weken voor ik het kon toegeven maar nu is het dan zo ver. Ik kan niet anders dan het bekennen.
Wat is er nou gebeurd dat ik deze conclusie moet trekken? Vakantie. Tijd om te ontspannen, om eens andere dingen te doen. Dingen die het gezinsleven én de rust zouden moeten bevorderen. Tegelijkertijd kerstvakantie. Einde van het jaar. Tijd om terug te kijken, tijd om te relativeren of tijd van de consequenties. Normaal gesproken gingen vrouwlief, dochtertjes lief en papa dwaas altijd naar Beieren om vrienden te bezoeken. Deze keer niet. Te druk was het reisschema van de vrienden, dus kwamen zij naar ons toe. Prima, niets aan de hand. Wel een gemiste vakantie – vonden de meiden. Dus afgesproken dat we een dagje Amsterdam zouden doen. Daar is ook nog niets mis mee. Alleen: de enige dag in de vakantie die niet bezet was door doktersbezoeken, kappersbezoeken (de dames dan want ik hoef daar niet meer heen) of andere afspraken was de dag waarop storm was aangekondigd. Nou, zo erg kan dat nooit zijn, dachten we nog. Dus, ’s ochtends na het ontbijt vol enthousiasme in de auto gestapt en na een kleine twee uur gearriveerd bij het Olympisch stadion om te parkeren. Daar de tram gepakt om naar het centrum te gaan. Het weer werd met de minuut ongemoedelijker. Wat doen je dan als je op Centraal uit de tram stapt? De winkels in. Er waren immers drie dames mee waarvan twee de laatste maanden met groot enthousiasme al het zakgeld in diverse kledingzaken hebben op gemaakt. Vrouwlief en dochterlief II bij een modezaak naar binnen. Dochterlief I en papa dwaas op de Kalverstraat achter gebleven. Tot dochterlief I tegenover een typisch Amsterdams souvenirwinkel ontdekt. Je kent de winkels wel. Een hoop onzin, vooral in Amsterdam veelal seksueel getinte voorwerpen. Een eigen modecollectie van de gemeente Amsterdam, veel Ajax en uiteraard in het jaar waarin mijn thuisland het EK voetbal gaat winnen natuurlijk ook voetbalshirts van allerlei landen. Oké, Argentinië neemt niet deel aan het EK maar toch hing er een shirt. Echter: Argentinië heb ik al. Gewonnen op een personeelsuitje van gekke vogel die een kansloze weddenschap aanging toentertijd.
Dochterlief I wilde opeens een oranje shirt hebben. ‘Dan kan ik lekker provoceren bij L.O. ‘ Ja, ja, ze komt langzamerhand in de leeftijd dat elke aandacht van jongens goed lijkt. Vrouwlief zag man dwaas en dochterlief I bij de shirts staan en gaf duidelijk te kennen: ‘Engeland, Nederland en Italië zijn uit den boze. Dan kun je in de kelder slapen…’ Tja, wie wil nou een shirt van Oekraïne of Polen? Met een Duits shirt zullen in de zomer weer duizenden over straat lopen. Hoe kun je dan nog opvallen?
Dochterlief I was vastberaden en wilde per se één kleur. Het worden roerige tijden in juni en juli. Dochterlief I zal tijdens wedstrijden niet op de bank mogen. Met heel veel geluk mag ze op een andere kamer voetbal kijken. En dochterlief II – zo zijn broers en zussen gewoon – heeft sindsdien met grote regelmaat maar één lied dat ze te pas en te onpas aan tafel, in de auto, op straat en waar je maar kunt bedenken gaat zingen: ‘Orange trägt nur die Müllabfuhr’… Leven in de brouwerij dus. Dolle pret in huize Don Quixote. O ja, een Spaans shirt kan natuurlijk ook niet, zeker na het vorige WK...
Mooi dit Europa dat steeds meer naar elkaar toe groeit… Vooral als je in het ene land woont, in het andere werkt (en eerlijk is eerlijk: je daar ook een beetje thuis voelt) en op internet een pseudoniem van een Spanjaard hebt. Geen wonder dat de noodzakelijke nationale opvoeding dan achterwege blijft…;))
Grandioos mislukt onze opvoeding… - tenminste als je Henk of Ingrid heet. Gelukkig heet ik anders. En vrouwlief ook. Ik vind het meer een multinationale brouwerij aan het worden thuis. En daar is eigenlijk he-le-maal niets mis mee.
Wat is er nou gebeurd dat ik deze conclusie moet trekken? Vakantie. Tijd om te ontspannen, om eens andere dingen te doen. Dingen die het gezinsleven én de rust zouden moeten bevorderen. Tegelijkertijd kerstvakantie. Einde van het jaar. Tijd om terug te kijken, tijd om te relativeren of tijd van de consequenties. Normaal gesproken gingen vrouwlief, dochtertjes lief en papa dwaas altijd naar Beieren om vrienden te bezoeken. Deze keer niet. Te druk was het reisschema van de vrienden, dus kwamen zij naar ons toe. Prima, niets aan de hand. Wel een gemiste vakantie – vonden de meiden. Dus afgesproken dat we een dagje Amsterdam zouden doen. Daar is ook nog niets mis mee. Alleen: de enige dag in de vakantie die niet bezet was door doktersbezoeken, kappersbezoeken (de dames dan want ik hoef daar niet meer heen) of andere afspraken was de dag waarop storm was aangekondigd. Nou, zo erg kan dat nooit zijn, dachten we nog. Dus, ’s ochtends na het ontbijt vol enthousiasme in de auto gestapt en na een kleine twee uur gearriveerd bij het Olympisch stadion om te parkeren. Daar de tram gepakt om naar het centrum te gaan. Het weer werd met de minuut ongemoedelijker. Wat doen je dan als je op Centraal uit de tram stapt? De winkels in. Er waren immers drie dames mee waarvan twee de laatste maanden met groot enthousiasme al het zakgeld in diverse kledingzaken hebben op gemaakt. Vrouwlief en dochterlief II bij een modezaak naar binnen. Dochterlief I en papa dwaas op de Kalverstraat achter gebleven. Tot dochterlief I tegenover een typisch Amsterdams souvenirwinkel ontdekt. Je kent de winkels wel. Een hoop onzin, vooral in Amsterdam veelal seksueel getinte voorwerpen. Een eigen modecollectie van de gemeente Amsterdam, veel Ajax en uiteraard in het jaar waarin mijn thuisland het EK voetbal gaat winnen natuurlijk ook voetbalshirts van allerlei landen. Oké, Argentinië neemt niet deel aan het EK maar toch hing er een shirt. Echter: Argentinië heb ik al. Gewonnen op een personeelsuitje van gekke vogel die een kansloze weddenschap aanging toentertijd.
Dochterlief I wilde opeens een oranje shirt hebben. ‘Dan kan ik lekker provoceren bij L.O. ‘ Ja, ja, ze komt langzamerhand in de leeftijd dat elke aandacht van jongens goed lijkt. Vrouwlief zag man dwaas en dochterlief I bij de shirts staan en gaf duidelijk te kennen: ‘Engeland, Nederland en Italië zijn uit den boze. Dan kun je in de kelder slapen…’ Tja, wie wil nou een shirt van Oekraïne of Polen? Met een Duits shirt zullen in de zomer weer duizenden over straat lopen. Hoe kun je dan nog opvallen?
Dochterlief I was vastberaden en wilde per se één kleur. Het worden roerige tijden in juni en juli. Dochterlief I zal tijdens wedstrijden niet op de bank mogen. Met heel veel geluk mag ze op een andere kamer voetbal kijken. En dochterlief II – zo zijn broers en zussen gewoon – heeft sindsdien met grote regelmaat maar één lied dat ze te pas en te onpas aan tafel, in de auto, op straat en waar je maar kunt bedenken gaat zingen: ‘Orange trägt nur die Müllabfuhr’… Leven in de brouwerij dus. Dolle pret in huize Don Quixote. O ja, een Spaans shirt kan natuurlijk ook niet, zeker na het vorige WK...
Mooi dit Europa dat steeds meer naar elkaar toe groeit… Vooral als je in het ene land woont, in het andere werkt (en eerlijk is eerlijk: je daar ook een beetje thuis voelt) en op internet een pseudoniem van een Spanjaard hebt. Geen wonder dat de noodzakelijke nationale opvoeding dan achterwege blijft…;))
Grandioos mislukt onze opvoeding… - tenminste als je Henk of Ingrid heet. Gelukkig heet ik anders. En vrouwlief ook. Ik vind het meer een multinationale brouwerij aan het worden thuis. En daar is eigenlijk he-le-maal niets mis mee.
maandag 2 januari 2012
Stresstest
Stresstest is verkoren tot woord van het jaar in mijn thuisland. Een woord dat veel en vaak langs kwam afgelopen jaar. Banken, eurocrisis, kerncentrales. Allemaal moesten ze een stresstest doorstaan. Maar niet alleen de publieke discussie werd gedomineerd door dit woord. Beter zou ik 2011 in één woord ook niet samen kunnen vatten. Maar het jaar is voorbij, het nieuwe jaar is begonnen.
Oud en nieuw. Een jaarwisseling. Zonder stress, een goed begin. Verbroken met een traditie, de meiden waren er niet blij mee. Voor het eerst in jaren niet in de auto gestapt om vrienden in Beieren te bezoeken. Nee, deze keer kwamen de vrienden naar ons toe. Ontspannen om niet gelijk na de kerst in de auto te stappen. Lekker thuis, geen programma, geen afspraken, geen plannen. Lekker ontspannen. Wat mij betreft kan het jaar zo door blijven gaan. Nog een heerlijk lange week vakantie. Geen seconde meer gedacht aan school, nadat ik op 23 december in de auto ben gestapt om een kleine 250 km afstand te scheppen tussen mij en mijn werkplek.
Na de vakantie is de agenda meteen bomvol. Een gesprek tussen vijf mensen dat helderheid moet brengen over de verdere samenwerking of: het tot stand brengen hiervan. En direct daarna een brainstorm over de koers die de school moet volgen de komende jaren. Een opdracht de nog uitgevoerd moet worden: een presentatie voorbereiden van maximaal twee minuten waarin ik het toekomstperspectief voor mijn school schets. Het is helaas niet gedaan met: oprotten van de valse vogel aan top.
Maar dat is voor later. Wat nu overheerst is rust en het grote niets. Geen stresstest. Laten we dit zo houden in 2012.
Oud en nieuw. Een jaarwisseling. Zonder stress, een goed begin. Verbroken met een traditie, de meiden waren er niet blij mee. Voor het eerst in jaren niet in de auto gestapt om vrienden in Beieren te bezoeken. Nee, deze keer kwamen de vrienden naar ons toe. Ontspannen om niet gelijk na de kerst in de auto te stappen. Lekker thuis, geen programma, geen afspraken, geen plannen. Lekker ontspannen. Wat mij betreft kan het jaar zo door blijven gaan. Nog een heerlijk lange week vakantie. Geen seconde meer gedacht aan school, nadat ik op 23 december in de auto ben gestapt om een kleine 250 km afstand te scheppen tussen mij en mijn werkplek.
Na de vakantie is de agenda meteen bomvol. Een gesprek tussen vijf mensen dat helderheid moet brengen over de verdere samenwerking of: het tot stand brengen hiervan. En direct daarna een brainstorm over de koers die de school moet volgen de komende jaren. Een opdracht de nog uitgevoerd moet worden: een presentatie voorbereiden van maximaal twee minuten waarin ik het toekomstperspectief voor mijn school schets. Het is helaas niet gedaan met: oprotten van de valse vogel aan top.
Maar dat is voor later. Wat nu overheerst is rust en het grote niets. Geen stresstest. Laten we dit zo houden in 2012.
vrijdag 23 december 2011
Vakantie
Vakantie – een periode waarin je niet hoeft te werken. Zo staat het in mijn van Dale. Laat ik me hier dan maar aan houden. Lange zestien dagen vol met niets. Uitrusten, bijkletsen met vrienden, lekker eten, gezelligheid en de warmte van het gezin. Wellicht een dagje uit. Misschien ook niet. Lekker een keer. Helemaal geen plannen. En als er plannen ontstaan dan gaan die zeker niet over resultaten die behaald moeten worden.
Vandaag was de laatste echte werkdag. Nog eens leerlingen die druk zijn, collega’s die vermoeid zijn. Een dag die nog eens duidelijk maakte waarom onderwijs twee dingen betekent: boeiend en slopend tegelijk. Leuk om leerlingen te zien die helemaal feestelijk gekleed op school komen voor een kerstdiner met een aansluitende disco. Allerlei lekkernijen meenemen van thuis voor het diner. Massa’s eten waarmee de hele school kerst zou kunnen vieren. Van alles: zoet, hartig, pittig, Surinaams, Indisch, Marokkaans en Turks. Een enkele leerling – een van de weinige Nederlanders op school had kibbeling meegebracht. Enigszins verbaasd werd hij door alle klasgenoten aangekeken.
Een disco waar veel leerlingen gewoonweg twee uur lang aan een stuk door dansen, met de grootst mogelijke lol op hun gezicht. Dan weet je waarvoor je werkt. Gevoel van eensgezindheid. Collega’s die lekker gek meedoen of – als ze niet zulke feestbeesten zijn – drank schenken of de rust bij de deur bewaken. Een super geslaagd feest. Op twee leerlingen na. Vervelend, zuigend, irritant. Proberen vanaf de allereerste minuut de boel op stelten te zetten. Na ruim een half uur werden ze verwijderd. Wederom zuigen, irriteren, proberen in discussie te gaan. Met moeite waren ze weg te krijgen. Achter het hek kreeg ik nog te horen dat de een wenste dat ik dood zou gaan in de vakantie. De ander meende nog dapper hieraan toe te moeten voegen dat hij ging bidden dat de wens van zijn medeleerling in vervulling zou gaan. Nou, ik mijn grote twijfels dat Allah nog naar een van de twee gaat luisteren. Het doet me helemaal niets. Straatjongens die denken dat hun asociaal gedrag ook maar een rudimentaire indruk op mij maakt. Ik zal er straks geen seconde van wakker liggen. Zij bepaalden hun eigen toekomst: verwijdering van school want hun dossier vult al bijna een hele kast. Opzouten, liefst meteen. Dat is de andere kant die we helaas te vaak belichten. Twee van de driehonderd leerlingen waar we helaas te vaak op focussen.
Maar nu: vakantie. Oké: morgen nog een bijeenkomst waarin de pinguïn terugkijkt op het kalenderjaar. Ze zal het haast niet over Fukoshima hebben. En dat terwijl haar beleid en stijl van leidinggeven hetzelfde effect heeft op de school. Een korte eigen bijdrage en dan snel in de auto stappen en doen waar vakantie voor bedoeld is.
Lange zestien dagen vol met niets.
Ik wens iedereen die dit lees teen geweldige vakantie, fijne kerstdagen en een voortreffelijk 2012. Dat wordt vast een boeiend jaar.
Vandaag was de laatste echte werkdag. Nog eens leerlingen die druk zijn, collega’s die vermoeid zijn. Een dag die nog eens duidelijk maakte waarom onderwijs twee dingen betekent: boeiend en slopend tegelijk. Leuk om leerlingen te zien die helemaal feestelijk gekleed op school komen voor een kerstdiner met een aansluitende disco. Allerlei lekkernijen meenemen van thuis voor het diner. Massa’s eten waarmee de hele school kerst zou kunnen vieren. Van alles: zoet, hartig, pittig, Surinaams, Indisch, Marokkaans en Turks. Een enkele leerling – een van de weinige Nederlanders op school had kibbeling meegebracht. Enigszins verbaasd werd hij door alle klasgenoten aangekeken.
Een disco waar veel leerlingen gewoonweg twee uur lang aan een stuk door dansen, met de grootst mogelijke lol op hun gezicht. Dan weet je waarvoor je werkt. Gevoel van eensgezindheid. Collega’s die lekker gek meedoen of – als ze niet zulke feestbeesten zijn – drank schenken of de rust bij de deur bewaken. Een super geslaagd feest. Op twee leerlingen na. Vervelend, zuigend, irritant. Proberen vanaf de allereerste minuut de boel op stelten te zetten. Na ruim een half uur werden ze verwijderd. Wederom zuigen, irriteren, proberen in discussie te gaan. Met moeite waren ze weg te krijgen. Achter het hek kreeg ik nog te horen dat de een wenste dat ik dood zou gaan in de vakantie. De ander meende nog dapper hieraan toe te moeten voegen dat hij ging bidden dat de wens van zijn medeleerling in vervulling zou gaan. Nou, ik mijn grote twijfels dat Allah nog naar een van de twee gaat luisteren. Het doet me helemaal niets. Straatjongens die denken dat hun asociaal gedrag ook maar een rudimentaire indruk op mij maakt. Ik zal er straks geen seconde van wakker liggen. Zij bepaalden hun eigen toekomst: verwijdering van school want hun dossier vult al bijna een hele kast. Opzouten, liefst meteen. Dat is de andere kant die we helaas te vaak belichten. Twee van de driehonderd leerlingen waar we helaas te vaak op focussen.
Maar nu: vakantie. Oké: morgen nog een bijeenkomst waarin de pinguïn terugkijkt op het kalenderjaar. Ze zal het haast niet over Fukoshima hebben. En dat terwijl haar beleid en stijl van leidinggeven hetzelfde effect heeft op de school. Een korte eigen bijdrage en dan snel in de auto stappen en doen waar vakantie voor bedoeld is.
Lange zestien dagen vol met niets.
Ik wens iedereen die dit lees teen geweldige vakantie, fijne kerstdagen en een voortreffelijk 2012. Dat wordt vast een boeiend jaar.
dinsdag 20 december 2011
Ikke
De vorige keer meldde Stuiterbal dat ik maar eens over mezelf moest schrijven. De eerste zin: ‘ik ben een flapdrol’, vond ze wel overdreven. Classicus stemde gelijk in. Altijd over anderen…
Oké mensen. Zo belangrijk vind ik mezelf niet dat ik erover schrijf. Maar ja: de klant is koning…
Ik: tja. Wie ben ik? En met hoe velen ben ik hier? Een povere poging:
…ca. 1,89 meter lang.
Ook groot? Dat moeten anderen maar bepalen. Wat is groot? Is het groots dat ik een luisterend oor heb voor Stuiterbal? Is het groot dat ik probeer mijn nieuwe collega wat wijzer te maken? Is het grot dat ik probeer collega’s die niet zo lekker in hun vel zitten probeer te coachen? Groot hangt af van het perspectief. Iemand die erg klein denkt vindt sommige zaken misschien wel groot. Kleine geesten bijvoorbeeld. Maar voor hen is groot dan ook gelijk weer een bedreiging. Als je zelf erg klein bent lijkt gemiddeld al erg groot. Maar ik dwaal af: de lengte van mijn lichaam is om een enkele centimeter gekrompen. Dit komt door…
Een kromme rug:
Dat is al veel beter geworden, vergeleken met een jaar of vijf geleden. Suoperdure medicijnen die de reuma onderdrukken. De kromme rug komt niet door zwaar werk of enorme zorgen. Ik ben en gelukkig mens. Vergeleken met anderen om me heen moet ik vaststellen dat het bij mij wel heel erg meevalt met de tegenslagen. Maar dat is vanuit de ander geredeneerd. Ik heb een prachtige vrouw en twee super dochters. Wat heb je nog meer nodig om gelukkig te zijn? Een mooie baan? Heb ik, ook al zijn de dieptepunten momenteel overheersend. Collega’s die me op de been houden. Eengezindheid tegen het front van venijn en onvermogen. Collega’s zijn lichtpunten voor mij. Jammer dat ik momenteel twee enorme kanjers moet missen. De twee topwijven die gevloerd zijn door hun rug of door anderen. Ik mis jullie enorm!!
Blauwe ogen:
ja, dat is nou heel bijzonder. Zegt dochterlief. Soms stralen ze, dochtertjes lief. Maar ook de ogen. De laatste tijd wat minder. Vandaag gaf ik de kennen dat ik een abonnement heb op tissues en wellicht darom anderen aan het huilen breng. Doe ik dat echt? Ja, emotie ergens uit halen, dat lukt me aardig. Maar hoe dan verder? Ik voel me daarbij soms onbeholpen. Soms denk ik dat ik zaken moet oplossen voor de ander, wetend dat ik dat niet kan. Oude nummer van The Kinks: Wish I could fly like Superman… Mijn eigen ogen blijven meestal droog. Nuchter proberen de wereld te verkennen. Mijn oude baas noemde me weleens ijskonijn. Is dat zo? Ik denk het niet.
Blond haar:
Nou ja. Wat er nog van over is. De kaalheid maakt zich steeds meer meester van mij. Wellicht kan ik hierdoor charisma ontwikkelen. Kojak had toch wel erg veel charisma. Dan nog een loli en mijn nieuwe stijl is perfect. Wel gekunsteld. Dat heb ik in de jeugd al niet voor elkaar te krijgen om mij een geheel eigen stijl eigen te maken. Tja, ik ben wie ik ben. Goede kanten, slechte kanten. Net als iedereen. Een kale kop verandert niet wat er binnen zit.
Een gescheurde kruisband:
Niet zo opvallend misschien. Wel waar. Heb ik er last van? Soms, niet erg vaak. Iets dat gescheurd is, is eigenlijk nooit zo fijn. Het betekent namelijk dat er geen verbinding meer is. Een vaste band is belangrijk. Ik dacht altijd dat ik vrij autark ben. De laatste tijd merk ik steeds meer dat alleen ook niet alles is. Samen is een prachtig woord. Hier is aan gewerkt vandaag. Met elke dag wordt een band steviger. Dat is fijn en een troostende gedachte dat de breuk met een pinguïn op zijn ijsblok met een ijskoningin in de rug maar één ding mag doen: bewegen of vertrekken. Dit band zal ze niet kunnen verscheuren want het is sterker dan venijn. Het is namelijk gemaakt van begrip en solidariteit.
Een buitenlander:
Ja, ik kan het niet ontkennen. Mijn accent zal ik houden. Niet zo erg als Prins Claus maar wel hoorbaar. Ik voel me in beide werelden thuis: hier en daar. Daar en hier. Thuis is voor mij geen plek maar een gevoel. Mijn hele opvoeding en schoolopleiding heb ik echter ergens anders gevolgd. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik een heleboel dingen niet snap. Als ik echter met mensen die me dierbaar zijn hierover in gesprek ga merk ik dat zij het ook niet begrijpen. Was ik Nederlander zou ik kunnen zeggen: we snappen ons regelmatig zelf niet meer. Mag ik dat als buitenlander over Nederlanders zeggen: ze snappen zichzelf niet meer. Soms kijk ik met ongelovige ogen naar wat er gebeurt. De befaamde Nederlandse botheid is de laatste tijd verandert in een ongezonde verharding. Er is te weinig oog voor de ander. Nu is dit in mijn thuisland ook niet allemaal hosiana. Maar de manier waarop vooraanstaande politici hier met elkaar omgaan en dus uitstralen naar de rest van het land zal voor mij een raadsel blijven. In managementkringen zijn Nederlander berucht. Een vriendin uit mijn thuisland zei het ooit als volgt: ik word geregeld ziek van het Nederlandse mangementjargon. Volgens mij is coaching en los je problemen lekker zelf op echt een Nederlandse uitvinding. En als dat niet zo is, hebben Nederlanders dit wel geperfectioneerd.
Tot slot:
Ik ben ik. Ken je me? Ik ben er wel in mijn eentje. Maar gelukkig heb ik veel mensen om me heen die ervoor zorgen dat ik er niet alleen voor sta.
Oké mensen. Zo belangrijk vind ik mezelf niet dat ik erover schrijf. Maar ja: de klant is koning…
Ik: tja. Wie ben ik? En met hoe velen ben ik hier? Een povere poging:
…ca. 1,89 meter lang.
Ook groot? Dat moeten anderen maar bepalen. Wat is groot? Is het groots dat ik een luisterend oor heb voor Stuiterbal? Is het groot dat ik probeer mijn nieuwe collega wat wijzer te maken? Is het grot dat ik probeer collega’s die niet zo lekker in hun vel zitten probeer te coachen? Groot hangt af van het perspectief. Iemand die erg klein denkt vindt sommige zaken misschien wel groot. Kleine geesten bijvoorbeeld. Maar voor hen is groot dan ook gelijk weer een bedreiging. Als je zelf erg klein bent lijkt gemiddeld al erg groot. Maar ik dwaal af: de lengte van mijn lichaam is om een enkele centimeter gekrompen. Dit komt door…
Een kromme rug:
Dat is al veel beter geworden, vergeleken met een jaar of vijf geleden. Suoperdure medicijnen die de reuma onderdrukken. De kromme rug komt niet door zwaar werk of enorme zorgen. Ik ben en gelukkig mens. Vergeleken met anderen om me heen moet ik vaststellen dat het bij mij wel heel erg meevalt met de tegenslagen. Maar dat is vanuit de ander geredeneerd. Ik heb een prachtige vrouw en twee super dochters. Wat heb je nog meer nodig om gelukkig te zijn? Een mooie baan? Heb ik, ook al zijn de dieptepunten momenteel overheersend. Collega’s die me op de been houden. Eengezindheid tegen het front van venijn en onvermogen. Collega’s zijn lichtpunten voor mij. Jammer dat ik momenteel twee enorme kanjers moet missen. De twee topwijven die gevloerd zijn door hun rug of door anderen. Ik mis jullie enorm!!
Blauwe ogen:
ja, dat is nou heel bijzonder. Zegt dochterlief. Soms stralen ze, dochtertjes lief. Maar ook de ogen. De laatste tijd wat minder. Vandaag gaf ik de kennen dat ik een abonnement heb op tissues en wellicht darom anderen aan het huilen breng. Doe ik dat echt? Ja, emotie ergens uit halen, dat lukt me aardig. Maar hoe dan verder? Ik voel me daarbij soms onbeholpen. Soms denk ik dat ik zaken moet oplossen voor de ander, wetend dat ik dat niet kan. Oude nummer van The Kinks: Wish I could fly like Superman… Mijn eigen ogen blijven meestal droog. Nuchter proberen de wereld te verkennen. Mijn oude baas noemde me weleens ijskonijn. Is dat zo? Ik denk het niet.
Blond haar:
Nou ja. Wat er nog van over is. De kaalheid maakt zich steeds meer meester van mij. Wellicht kan ik hierdoor charisma ontwikkelen. Kojak had toch wel erg veel charisma. Dan nog een loli en mijn nieuwe stijl is perfect. Wel gekunsteld. Dat heb ik in de jeugd al niet voor elkaar te krijgen om mij een geheel eigen stijl eigen te maken. Tja, ik ben wie ik ben. Goede kanten, slechte kanten. Net als iedereen. Een kale kop verandert niet wat er binnen zit.
Een gescheurde kruisband:
Niet zo opvallend misschien. Wel waar. Heb ik er last van? Soms, niet erg vaak. Iets dat gescheurd is, is eigenlijk nooit zo fijn. Het betekent namelijk dat er geen verbinding meer is. Een vaste band is belangrijk. Ik dacht altijd dat ik vrij autark ben. De laatste tijd merk ik steeds meer dat alleen ook niet alles is. Samen is een prachtig woord. Hier is aan gewerkt vandaag. Met elke dag wordt een band steviger. Dat is fijn en een troostende gedachte dat de breuk met een pinguïn op zijn ijsblok met een ijskoningin in de rug maar één ding mag doen: bewegen of vertrekken. Dit band zal ze niet kunnen verscheuren want het is sterker dan venijn. Het is namelijk gemaakt van begrip en solidariteit.
Een buitenlander:
Ja, ik kan het niet ontkennen. Mijn accent zal ik houden. Niet zo erg als Prins Claus maar wel hoorbaar. Ik voel me in beide werelden thuis: hier en daar. Daar en hier. Thuis is voor mij geen plek maar een gevoel. Mijn hele opvoeding en schoolopleiding heb ik echter ergens anders gevolgd. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik een heleboel dingen niet snap. Als ik echter met mensen die me dierbaar zijn hierover in gesprek ga merk ik dat zij het ook niet begrijpen. Was ik Nederlander zou ik kunnen zeggen: we snappen ons regelmatig zelf niet meer. Mag ik dat als buitenlander over Nederlanders zeggen: ze snappen zichzelf niet meer. Soms kijk ik met ongelovige ogen naar wat er gebeurt. De befaamde Nederlandse botheid is de laatste tijd verandert in een ongezonde verharding. Er is te weinig oog voor de ander. Nu is dit in mijn thuisland ook niet allemaal hosiana. Maar de manier waarop vooraanstaande politici hier met elkaar omgaan en dus uitstralen naar de rest van het land zal voor mij een raadsel blijven. In managementkringen zijn Nederlander berucht. Een vriendin uit mijn thuisland zei het ooit als volgt: ik word geregeld ziek van het Nederlandse mangementjargon. Volgens mij is coaching en los je problemen lekker zelf op echt een Nederlandse uitvinding. En als dat niet zo is, hebben Nederlanders dit wel geperfectioneerd.
Tot slot:
Ik ben ik. Ken je me? Ik ben er wel in mijn eentje. Maar gelukkig heb ik veel mensen om me heen die ervoor zorgen dat ik er niet alleen voor sta.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
